Nieuwsbrief, februari – maart 2006

                       Florence tijdens een workshop over HIV/Aids                                   Florence en Dionne na de Sponsorloop

Tijdens de Sponsorloop in januari in Kenia, heb ik veel meisjes leren kennen die gesponsord worden door ‘beads for education USA’. Enkele van hen zitten al 8 jaar in het programma en zijn bezig met een vervolgstudie na de middelbare school. Één van hen is Florence, een 21-jarige vrouw die dit jaar intern een jaar praktijkervaring opdoet met lesgeven voordat zij verder gaat met studeren. Florence is ook opgeleid tot Aidstrainer en leidt op haar beurt weer andere meisjes op tot trainers.

Florence is hartelijk en intelligent, iemand die meteen opvalt door haar kracht en openheid. Dankzij beads USA kan zij een volwaardige opleiding volgen, waarmee zij een goede kans op een zelfstandige toekomst krijgt. Met Florence heb ik een gesprek over haar besnijdenis toen zij 12 jaar was en zij legt zeer openhartig uit wat het voor haar betekent heeft.

“Toen ik op de lagere school zat, werden mijn klasgenootjes één voor één besneden en vormden de besneden meisjes een hechte groep. Ik was 12 en nog niet besneden omdat het van thuis uit nog niet moest. De andere meisjes wisten dit en sloten mij buiten de groep. Dit vond ik erg moeilijk en verdrietig en daarom heb ik uiteindelijk om besnijdenis gevraagd zodat ik er weer bij zou horen. Het is zwaar als je alleen staat.

Ik ben toen in huis besneden en dat deed heel erg pijn omdat het zonder verdoving gebeurde. Hierbij werden mijn benen en lijf  stevig vastgehouden. Ook verloor ik heel veel bloed. Mijn moeder verzorgde de wonden gelukkig goed door ze dagelijks te ontsmetten en niet, zoals traditioneel eigenlijk moet, met as te bedekken. Dit zorgde ervoor dat ik geen ontstekingen kreeg maar ik had wel veel pijn. Het was erg moeilijk in het begin om naar de wc te gaan. Na ongeveer 3 weken waren de wonden genezen en mocht ik weer naar school. Toen werd ik weer deel van de groep en vond iedereen me weer aardig”.

“Onlangs heb ik een dochtertje gekregen en de bevalling was erg pijnlijk omdat het oude littekenweefsel kapot ging. Het duurde lang om te herstellen. Door de besnijdenis zijn mijn seksuele gevoelens zwak. Voor mijn dochtertje wil ik ervoor kiezen om haar niet te besnijden maar als ze uitgesloten wordt van de groep zal het moeilijk voor haar worden en weet ik niet wat ze zelf zal kiezen. Hopelijk zijn dingen veel veranderd tegen de tijd dat zij besneden zou moeten worden en hebben mensen een andere mening. Het is erg moeilijk om deze traditie te veranderen omdat het al zo lang gebeurt en het wordt door velen als een schande gezien als je het niet doet. Het is ook het teken van ‘vrouw worden’. Meisjes die zich niet willen laten besnijden, moeten hiervoor vaak weglopen van huis omdat het anders onder dwang gebeurd. Zeer vaak verliezen meisjes dan de steun van hun familie en staan ze er alleen voor. De keus tussen ‘erbij horen’ en ‘een compleet lichaam’ hebben valt dan in veruit de meeste gevallen op ‘erbij horen’. Die keus wordt overigens zelden door de meisjes zelf gemaakt”.

Vrouwenbesnijdenis in Kenia is verboden voor meisjes jonger dan 18 jaar maar het gebeurt nog steeds op grote schaal, vooral bij traditionele stammen als Maasai en Samburu.

_________________________________________________________________________________________________

           Beads for education, advancement, development and success